Η φιλο-ιμπεριαλιστική δημοσιογραφία των κυρίων Δελαστίκ και Παπακωνσταντίνου

Εναλλακτικός τίτλος: όταν ο ρώσικος ιμπεριαλισμός μασκαρεύεται με σφυροδρέπανα.

Σε ενδεχόμενη ανατροπή της κατάστασης από την πλευρά των αριστερών-λαϊκών δυνάμεων στην Ελλάδα η Ρωσία θα ήταν δυνητικός σύμμαχος.

Πέτρος Παπακωνσταντίνου, σε εκδήλωση για την Ουκρανία, 07/03/2014.

—–

Αυτή η αντίφαση υποχρεώνει τον τολμηρό, αλλά πραγματιστή Πούτιν να συμπεριφέρεται συντηρητικά, κατά βάσιν αμυντικά στον διεθνή στίβο. […]

Γιατί, βέβαια, όποιος έχει στοιχειώδη πολιτικό ρεαλισμό –ο πολύς Χένρι Κίσινγκερ είναι ένας από αυτούς– αναγνωρίζει ότι δεν ήταν ο Πούτιν, αλλά η εμμονή της Δύσης και κυρίως των ΗΠΑ να εντάξουν την Ουκρανία στο ΝΑΤΟ που προκάλεσε τη μετωπική ρήξη και τον εμφύλιο πόλεμο τη χρονιά που πέρασε.

Ακόμη χειρότερα, η ηγετική ομάδα του Κρεμλίνου φοβάται ότι στρατηγικός στόχος της Ουάσιγκτον είναι όχι μόνο η δορυφοροποίηση του Κιέβου, αλλά και η αλλαγή καθεστώτος στην ίδια τη Μόσχα. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ δήλωσε πρόσφατα ότι οι Αμερικανοί επιδιώκουν, μέσω της ουκρανικής κρίσης και των κυρώσεων εις βάρος της ρωσικής οικονομίας, να πυροδοτήσουν μια «βελούδινη επανάσταση».

Από άρθρο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου στην εφημερίδα Καθημερινή, 28/12/2014.

—–

Ηδη στο Ντόνετσκ, στο Χάρκοβο, στην Οδησσό Ρώσοι διαδηλωτές οργανώνουν ογκώδεις διαδηλώσεις και καταλαμβάνουν κυβερνητικά κτίρια των Ουκρανών, απαιτώντας από τη Μόσχα να ασκήσει την επιρροή της, προκειμένου να οργανωθούν και εκεί δημοψηφίσματα ανεξαρτητοποίησης των ρωσικών περιοχών του τεχνητού κράτους της Ουκρανίας, προκειμένου στη συνέχεια να επιστρέψουν στη Ρωσία. Θα ανταποκριθεί ο Πούτιν στην έκκλησή τους ή όχι; Η ευκαιρία για τη Μόσχα είναι τώρα. […]

Από τη στιγμή που κάθε έννοια συνταγματικής νομιμότητας έχει καταλυθεί στο Κίεβο από τους φιλοναζί πραξικοπηματίες και τους Αμερικανούς και Γερμανούς πάτρωνές τους, συνιστά απύθμενη πολιτική ηλιθιότητα για το Κρεμλίνο να κινηθεί στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου. Στην ουσία μια τέτοια στάση δικαιολογημένα θα θεωρηθεί από τους πάντες ως αδυναμία της ρωσικής ηγεσίας να υπερασπιστεί δέκα εκατομμύρια Ρώσους, τους οποίους εγκαταλείπει στο έλεος των Αμερικανογερμανών και των Ουκρανών πρακτόρων τους! Η επιθετικότητα της Ουάσιγκτον και του Βερολίνου θα εκτιναχθεί σε απίστευτα ύψη, αν το Κρεμλίνο και ο Πούτιν εμφανιστούν τόσο αποδυναμωμένοι ή πολιτικά και στρατιωτικά δειλοί. […]

Ευχόμαστε να μην υποχωρήσει κατά κράτος ο Πούτιν στην Ανατολική Ουκρανία, γιατί κάτι τέτοιο θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων. Σίγουρα η πολιτική και στρατιωτική ισχύς της σημερινής Ρωσίας παραμένει ασήμαντη σκιά σε σύγκριση με την ισχύ της χώρας επί σοβιετικής εποχής.

Από άρθρο του Γ. Δελαστίκ στην εφημερίδα Έθνος, 18/03/2014.

Ξέχασε να μας πει ο κύριος Δελαστίκ ότι ανάμεσα στους “Ρώσους διαδηλωτές”, οι οποίοι καταλαμβάνουν κτίρια, και τους οποίους ζητάει από τον Πούτιν να στηρίξει, είναι πατενταρισμένοι φασίστες, άμεσα καθοδηγούμενοι από τη Ρωσία.

Ο Πάβελ Γκουμπάρεφ, αυτοανακηρυγμένος… “Λαϊκός Κυβερνήτης” του Ντονέτσκ υπήρξε μέλος του ρώσικου ναζιστικού κόμματος Ρώσικη Εθνική Ενότητα.

Λίγες μόλις μέρες πριν γραφτούν αυτές οι γραμμές, το Μάρτιο του 2014, ο Πάβελ Γκουμπάρεφ, επικεφαλής ομάδας τραμπούκων, μπούκαρε στο κτίριο της τοπικής κρατικής διοίκησης του Ντονέτσκ και ανακήρυξε τη… “Λαϊκή Δημοκρατία”. Μόνο που ο εν λόγω κύριος τυχαίνει να υπήρξε μέλος του χιτλερικού κόμματος Ρώσικη Εθνική Ενότητα του Αλεξάντρ Μπαρκάσοφ. Πως γίνεται ένας τέτοιος πατενταρισμένος φασίστας να ανακηρύσσει τη “Λαϊκή Δημοκρατία”, αφήνουμε να το ερμηνεύσουν οι οπαδοί της “αντιφασιστικής” εξέγερσης της ανατολικής Ουκρανίας. Ίσως έχει να κάνει με το ότι οι Ρώσοι ιμπεριαλιστές, προκειμένου να προωθήσουν τα σχέδια διαμελισμού των γειτονικών τους χωρών, αρέσκονται στο να μασκαρεύουν τους Ρώσους φασίστες με σφυροδρέπανα.

Ρώσοι χιτλερικοί του κόμματος Ρώσικη Εθνική Ενότητα μαζί με βετεράνους του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, σε μια επίδειξη σύγχρονης ιδεολογικής σχιζοφρένειας, κατά τα άλλα όμως συστηματικής και θεωρητικοποιημένης από τον πατριάρχη του ρώσικου φασισμού, Αλεξάντρ Ντούγκιν.

Το ότι τέτοιοι κύκλοι είναι άμεσα καθοδηγούμενοι από τη Μόσχα το ξέρουμε χάρη σε υποκλαπείσες (από Ουκρανούς) συνομιλίες, όπως αυτή στην οποία ο πατριάρχης του ρώσικου φασισμού, “πρώην” σύμβουλος του Πούτιν, Αλεξάντρ Ντούγκιν συμβουλεύει μέσω skype τη σύζυγο του συλληφθέντος τότε “Λαϊκού Κυβερνήτη” Γκουμπάρεφ για τις επόμενές τους κινήσεις. Ή το τηλεφώνημα στο οποίο ο προαναφερθής Μπαρκάσοφ, ηγέτης του εν λόγω χιτλερικού κόμματος, καθοδηγεί τους ανθρώπους του στο Ντονέτσκ, πώς να μαγειρέψουν το επικείμενο “δημοψήφισμα”. Όλα αυτά πέρασαν απαρατήρητα από τους κυρίους Δελαστίκ και Παπακωνσταντίνου, που είτε δεν τα πρόσεξαν καθόλου, είτε τα απέρριψαν αυτοστιγμεί σαν δυτική προπαγάνδα, επειδή μια ωραία πρωία αποφάσισαν ότι σε αυτή τη σύγκρουση οτιδήποτε απορρέει από την Ουκρανία και τη δύση είναι προπαγάνδα ενώ οτιδήποτε απορρέει από την “αντιφασιστική” ανατολή είναι η ωμή αλήθεια.

Πουθενά δεν ενόχλησαν, δεν παραξένεψαν, ούτε καν ξένισαν τους κυρίους αυτούς τα σφυροδρέπανα και τα αντίφα δίπλα στις ρώσικες σημαίες. Έφτασαν μάλιστα στο έσχατο σημείο της πολιτικής και ηθικής παρακμής να σηκώσουν στη φετινή επέτειο του αντιφασιστικού Πολυτεχνείου το αποκρουστικό σύμβολο των τσάρων.

Πολυτεχνείο 2014. Ο τσαρικός αετός είναι τώρα αντιφασιστικό σύμβολο για τους ινστρούχτορες του ΝΑΡ.

Θα μπορούσαν όλα αυτά να είναι απλώς λάθος εκτιμήσεις ή υποχωρήσεις στα πλαίσια “τακτικών συμμαχιών”. Η διπλή γλώσσα, όμως, των κυρίων αυτών τους προδίδει.

Απ’ τη μια, στα μέλη και τους φίλους τους του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πουλάνε ρώσικα φύκια για αντιφασιστικές κορδέλες, οργανώνουν εκδηλώσεις, καμπάνιες και αποστολές υποστήριξης της “αντιφασιστικής εξέγερσης”, αποσιωπώντας πλήρως το ρόλο της Ρωσίας, ο οποίος σε αυτή την εκδοχή είναι μάλλον αδιάφορος, μια λεπτομέρεια που δεν μπορεί να μας χαλάσει την επαναστατική γιορτή, και σίγουρα δεν μπορεί να επισκιάσει την “από τα κάτω” λαϊκή εξέγερση. Λογικό μια τέτοια αφήγηση να βρίσκει κοινό, γιατί όσοι έχουν διαπαιδαγωγηθεί με τα “εμπρός λαέ ή τώρα ή ποτέ”, με τις λύσεις εδώ και τώρα, με τις απογειωμένες πλατφόρμες (και τις απότομες προσγειώσεις), με τα “έξυπνα” σχέδια επί χάρτου, θέλουν να ζήσουν εδώ και τώρα την επανάσταση που δεν έζησαν και που γνώρισαν μόνο μέσα από τις μαρτυρολογικές -αλλά καθόλου απολογιστικές- αφηγήσεις για το ένδοξο παρελθόν. Και αφού η επανάσταση δε φαίνεται να έρχεται τι πιο εύκολο από το να βαφτίσουμε επανάσταση κάτι που δεν είναι.

Απ’ την άλλη στα καθεστωτικά έντυπα που αρθρογραφούν προπαγανδίζουν ανοιχτά τη στράτευση με τη Ρωσία (Δελαστίκ), αποκαλώντας χυδαία την Ουκρανία “τεχνητό κράτος” (αφού το κράτος είναι τεχνητό, ο διαμελισμός του είναι… “φυσικός”), παροτρύνοντας τον Πούτιν να αρπάξει την ευκαιρία για να αποσπάσει και την ανατολική Ουκρανία, μέχρι και καλώντας τον να τσαλαπατήσει το διεθνές δίκαιο… Γιατί όχι, άλλωστε. Στο κάτω κάτω κι αυτοί σαν επαναστάτες δεν το αποδέχονται το διεθνές δίκαιο… Ο δε Πέτρος Παπακωνσταντίνου θεωρεί αμυντική κίνηση το διαμελισμό με στρατιωτικά μέσα μιας γειτονικής χώρας και αναπαράγει ασχολίαστη την προπαγάνδα της “ανησυχούσας” Μόσχας, εργαλείο εσωτερικού εκφασισμού, περί επικείμενης οργανωμένης από τη δύση πορτοκαλί επανάστασης. Ο Π.Π., βέβαια, είναι καλύτερος αφηγητής. Έτσι μπορεί μέσα από μακροσκελείς λογοτεχνικές αφηγήσεις να ταυτίζεται (στα πλαίσια του ρεαλισμού βεβαίως) με μια συγκεκριμένη γραμμή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού (αυτή που θέλει προσέγγιση με τη Ρωσία, βλ. την επίκληση του Κίσινγκερ). Όχι, αγαπητέ Π.Π., ο Κίσινγκερ δεν το λέει αυτό επειδή είναι “ρεαλιστής”, το λέει επειδή εκφράζει μια συγκεκριμένη γραμμή για λογαριασμό του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Ή αντίστοιχα να προπαγανδίζει συγκεκριμένες γραμμές μέσα στην Ευρώπη (στη Γαλλία αυτούς που αισθάνονται ριγμένοι από τη Γερμανία και στη Γερμανία αυτούς που αισθάνονται ριγμένοι από τις ΗΠΑ). Και εκεί, ακόμα, την εναλλακτική την επινοεί και την προτείνει μόνος του: “Αιώνες μοιάζουν να ’χουν περάσει από τότε που το τρίγωνο Γερμανίας-Γαλλίας-Ρωσίας συγκροτούσε έναν εναλλακτικό πόλο στην πολιτική Μπους έναντι του Ιράκ”. Το συμπέρασμα του απ’ όλα αυτά για τη στάση της σημερινής αριστεράς το περνάει από μια σύντομη αποστροφή του λόγου του: “Σε ενδεχόμενη ανατροπή της κατάστασης από την πλευρά των αριστερών-λαϊκών δυνάμεων στην Ελλάδα η Ρωσία θα ήταν δυνητικός σύμμαχος”.

Όλα αυτά έχουν ερμηνεία.

Το πολιτικό ρεύμα, στο οποίο ανήκουν οι κύριοι αυτοί, ποτέ δεν έδειξε εμπιστοσύνη στο λαό, ο οποίος “κοιμάται” και “δεν καταλαβαίνει”, ποτέ δε θεώρησε ότι ο λαός είναι από μόνος του ικανός παράγοντας για να παράξει και να ασκήσει πολιτική. Γι’ αυτό ψάχνουν απεγνωσμένα άλλους “συμμάχους” να τους πραγματοποιήσουν τα μεγαλόπνοα σχέδιά τους. Ποτέ δεν κατάλαβαν τη διαφορά της αναγνώρισης του συσχετισμού από την υποταγή στο συσχετισμό. Γι’ αυτό προσπαθούν απεγνωσμένα να πηδήξουν πάνω από το συσχετισμό δύναμης με διάφορα ευφάνταστα τρικ. Ποτέ δεν κατάλαβαν τη διαφορά της επανάστασης από τον τραμπουκισμό και τον πραξικοπηματισμό, γι’ αυτό δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το πραξικόπημα όταν το βλέπουν μπροστά τους. Ποτέ δεν είχαν σε εκτίμηση τον πραγματικό δημοκρατισμό, τον οποίο πάντα ταυτίζουν με την αστική μισοδημοκρατία, γιατί πίστεψαν ότι ο κομμουνιστής τη δημοκρατία δεν την επεκτείνει και την εξελίσσει, αλλά μόνο την καταργεί. Δεν πιστεύουν πραγματικά στη δυνατότητα για κανένα κομμουνισμό, γι’ αυτό και ρίχνουν τις προσδοκίες τους ίσα με το μπόι του κάθε λαϊκιστή τραμπούκου Τσάβεζ.

Το πρόβλημά των “αριστερών” αυτής της κοπής δεν είναι ότι δεν είναι αρκετά επαναστάτες-κομμουνιστές. Το πρόβλημά τους είναι ότι είναι ακόμα πιο πίσω και απ’ το να είναι δημοκράτες. Οδηγός τους ήταν, είναι και θα παραμείνει η μαύρη τους απελπισία και γι’ αυτό για το πραγματικό επαναστατικό δημοκρατικό, εθνικοαπελευθερωτικό, σοσιαλιστικό κίνημα των λαών είναι επιζήμιοι και επικίνδυνοι. Το ότι όλα αυτά περνιούνται σήμερα για ντούρα επαναστατική πολιτική δείχνει πόσος δρόμος μένει ακόμα να διανυθεί για την πραγματική αριστερά.

ΥΓ1.

Μπορεί κάποιος να έχει τίμια την ένσταση ότι στην Ουκρανία δρουν όντως δυτικοκίνητοι φασίστες και ότι ο λαός του Ντονμπάς έχει δίκαιες ανησυχίες γι’ αυτό. Και τα δύο είναι αλήθεια. Ένας πραγματικός αντιφασίστας της Ανατολικής Ουκρανίας θα μισούσε εξίσου τόσο αυτούς, όσο και φιλορώσους φασίστες που αλωνίζουν σε αυτές τις περιοχές. Είναι αλήθεια, επίσης, ότι οι πηγές μας για το τι συμβαίνει στην Ουκρανία είναι περιορισμένες. Το τι συμβαίνει, όμως, μπορούμε να το καταλάβουμε από δύο κριτήρια. Πρώτον, ποιες είναι οι θέσεις των πολιτικών κομμάτων και προσώπων που δρουν εκεί. Δεύτερον, αν υπάρχουν τριβές μέσα στο ίδιο το στρατόπεδο των ρωσόφωνων. Τέτοιες τριβές, μεταξύ δηλαδή φιλορώσων και αντιρώσων στην Ανατολική Ουκρανία, δεν υπάρχουν. Αυτό δείχνει ότι η ρώσικη επικυριαρχία στην “εξέγερση” δεν αμφισβητείται από κανέναν. Το ίδιο δείχνουν και οι πολιτικές πλατφόρμες όσων δρουν στην περιοχή (βλέπε σχετικά το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ της εφημερίδας Κόντρα, μέρος 1, μέρος 2) συμπεριλαμβανομένου του πολυλιβανισμένου Μπορότμπα, μιας οργάνωσης με τυχοδιωκτική ιδεολογική πλατφόρμα που χωράει μέσα από τον Τρότσκι μέχρι τους Στάλιν και Μάο.

Άλλες ενστάσεις για το ζήτημα της Ουκρανίας είναι: αν η Κριμαία είναι πλειοψηφικά ρωσόφωνη περιοχή τότε γιατί να μην αποσχιστεί από την Ουκρανία; Αφού στην Ελλάδα είμαστε κάτω από τη μπότα του δυτικού ιμπεριαλισμού τότε γιατί να μην στοχοποιούμε μόνο ή κυρίως αυτόν; Σε αυτά θα απαντήσω στο μέλλον μόλις βρω χρόνο.

ΥΓ2.

Οι κύριοι του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αρέσκονται στο να κατηγορούν το ΚΚΕ ότι κρατάει ίσες αποστάσεις για την Ουκρανία και δεν στηρίζει την “αντιφασιστική” εξέγερση. Είναι αλήθεια ότι η καθοδήγηση του ΚΚΕ ταΐζει τους οπαδούς της κουτόχορτο ότι δήθεν είναι όλοι κακοί ιμπεριαλιστές, Δυτικοί και Ρώσοι, και ότι εμάς δε μας ενδιαφέρουν οι κόντρες τους αλλά μόνο ο ντούρος αντικαπιταλιστικός αγώνας. Την ίδια ώρα το ΚΚΕ έστελνε σαν κόμμα παρατηρητές στο δημοψήφισμα της Κριμαίας, συνέβαλαν δηλαδή πρακτικά και σχεδόν σιωπηρά στη νομιμοποίηση του διαμελισμού της Ουκρανίας από την πλευρά του ρώσικου ιμπεριαλισμού, παρέα με όλα τα φασιστικά κόμματα της Ευρώπης. Τόσο “ίσες αποστάσεις”.

Ενιαίος ή διασπασμένος ο ιμπεριαλιστικός κόσμος;

Απόσπασμα από το έργο το Λένιν “Σχετικά με τη γελοιογραφία του μαρξισμού και τον ιμπεριαλιστικό οικονομισμό”. Διατηρήθηκε η ορθογραφία και η διαμόρφωση του πρωτότυπου κειμένου. Εκδόσεις Προγκρές, 1984, σελ. 34-37.

5. ΓΙΑ «ΤΟ ΜΟΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΥΙΣΜΟ»

Κατηγορώντας μας για «δυιστική ερμηνεία του αιτήματος», ο Π. Κίεβσκι γράφει:

«Η μονιστική δράση της Διεθνούς αντικαθίσταται με τη δυιστική προπαγάνδα».

Αυτό ηχεί εντελώς μαρξιστικά, υλιστικά: η δράση που είναι ενιαία αντιπαρατίθεται στην προπαγάνδα που είναι «δυιστική». Δυστυχώς, εξετάζοντας το πράγμα από πιο κοντά, οφείλουμε να πούμε ότι πρόκειται για «μονισμό» στα λόγια, ίδιο με το «μονισμό» του Ντύρινγκ. «Με το να κατατάξουμε σε μια ενιαία κατηγορία τη βούρτσα των παπουτσιών και τα θηλαστικά —έγραφε ο Ένγκελς ενάντια στο «μονισμό» του Ντύρινγκ— η βούρτσα δεν θα βγάλει μαστούς».

Αυτό σημαίνει ότι «ενιαία» μπορούμε να αποκαλούμε μόνο πράγματα, ιδιότητες, φαινόμενα και ενέργειες που είναι ενιαία στην αντικειμενική πραγματικότητα. Αυτήν ακριβώς τη «λεπτομέρεια» ξέχασε ο αρθρογράφος μας!

Βλέπει το «δυϊσμό» μας, πρώτο, στο ότι από τους εργάτες των καταπιεζόμενων εθνών εμείς πρωτ’ απόλα δεν ζητάμε —πρόκειται για το εθνικό ζήτημα— αυτό που ζητάμε από τους εργάτες των καπιταλιστικών εθνών.

Για να εξακριβώσουμε, αν ο «μονισμός» του Π. Κίεβσκι είναι εδώ «μονισμός» του Ντύρινγκ, πρέπει να δούμε πώς έχει το ζήτημα στην αντικειμενική πραγματικότητα.

Είναι ίδια η πραγματική κατάσταση των εργατών στα καταπιεστικά και τα καταπιεζόμενα έθνη όσον αφορά το εθνικό ζήτημα;

Όχι, δεν είναι ίδια.

(1) Οικονομικά η διαφορά είναι ότι ορισμένες μερίδες της εργατικής τάξης των καταπιεστικών χωρών παίρνουν ψίχουλα από το υπερκέρδος που βγάζουν οι αστοί των καταπιεστικών εθνών, διπλογδέρνοντας πάντα τους εργάτες των καταπιεζόμενων εθνών. Τα οικονομικά στοιχεία λένε, επιπλέον, ότι είναι μεγαλύτερο το ποσοστό των εργατών των καταπιεστικών εθνών που γίνονται «μαστόροι», παρά των εργατών των καταπιεζόμενων εθνών — ότι είναι μεγαλύτερο το ποσοστό που υψώνεται στην αριστοκρατία της εργατικής τάξης* [*Βλ πχ το αγγλικό βιβλίο του Γκούρβιτς, για τη μετανάστευση και την κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αμερική («Immigration and Labor») («Μετανάστευση και εργασία» Η Σύντ).] Αυτό είναι γεγονός. Οι εργάτες του καταπιεστικού έθνους είναι ως ένα ορισμένο βαθμό συμμέτοχοι της αστικής τους τάξης στο έργο της καταλήστευσης απ’ αυτήν των εργατών (και των μαζών του πληθυσμού) του καταπιεζόμενου έθνους.

(2) Πολιτικά η διαφορά είναι ότι οι εργάτες των καταπιεστικών εθνών κατέχουν προνομιακή θέση σε μια ολόκληρη σειρά τομείς της πολιτικής ζωής σε σύγκριση με τους εργάτες του καταπιεζόμενου έθνους.

(3) Ιδεολογικά ή πνευματικά η διαφορά είναι ότι οι εργάτες των καταπιεστικών εθνών διαπαιδαγωγούνται πάντοτε και από το σχολείο και από τη ζωή με το πνεύμα της καταφρόνησης προς τους εργάτες των καταπιεζόμενων εθνών. Λογουχάρη, κάθε μεγαλορώσος, που έχει ανατραφεί ή ζήσει ανάμεσα σε μεγαλορώσους, αυτό το έχει δοκιμάσει.

Έτσι λοιπόν στην αντικειμενική πραγματικότητα υπάρχει διαφορά σ’ όλη τη γραμμή, δηλ. «δυϊσμός» στον αντικειμενικό κόσμο, που δεν εξαρτάται από τη θέληση και τη συνείδηση των διαφόρων προσώπων.

Πώς λοιπόν να χαρακτηρίσουμε ύστερα απ’αυτά, τα λόγια του Π. Κίεβσκι για «μονιστική δράση της Διεθνούς»;

Κούφια ηχηρή φράση και τίποτε περισσότερο.

Για να είναι ενιαία η δράση της Διεθνούς που στη ζωή αποτελείται από εργάτες, χωρισμένους σε εργάτες που ανήκουν σε καταπιεστικά έθνη και εργάτες που ανήκουν σε καταπιεζόμενα έθνη, για το σκοπό αυτό είναι απαραίτητο να μη διεξάγεται η προπαγάνδα με τον ίδιο τρόπο και στη μια και στην άλλη περίπτωση: να πως πρέπει να σκεπτόμαστε από τη σκοπιά του πραγματικού (κι όχι του ντυρινγκικού) «μονισμού», από τη σκοπιά του υλισμού του Μαρξ!

Παράδειγμα; Παράδειγμα έχουμε φέρει ήδη (στο νόμιμο τύπο εδώ και πάνω από 2 χρόνια!) σχετικά με τη Νορβηγία και κανένας δεν αποπειράθηκε να μας διαψεύσει. Η δράση των νορβηγών και σουηδών εργατών σ’ αυτή τη συγκεκριμένη περίπτωση που πάρθηκε από τη ζωή ήταν «μονιστική», ενιαία, διεθνιστική μόνο για το λόγο και στο μέτρο που οι σουηδοί εργάτες υπεράσπιζαν χωρίς όρους την ελευθερία του αποχωρισμού της Νορβηγίας, ενώ οι νορβηγοί εργάτες έβαζαν υπό όρους το ζήτημα αυτού του αποχωρισμού. Αν οι σουηδοί εργάτες δεν ήταν χωρίς όρους υπέρ της ελευθερίας αποχωρισμού των νορβηγών, θα ήταν σωβινιστές, συνένοχοι του σωβινισμού των σουηδών τσιφλικάδων που ήθελαν να «κρατήσουν» με τη βία, με τον πόλεμο τη Νορβηγία. Αν οι νορβηγοί εργάτες δεν έβαζαν υπό όρους το ζήτημα του αποχωρισμού, δηλ. έτσι που να μπορούν και τα μέλη του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος να ψηφίσουν και να κάνουν προπαγάνδα ενάντια στον αποχωρισμό, τότε οι νορβηγοί εργάτες θα παρέβαιναν το χρέος τους σαν διεθνιστές και θα έπεφταν σ’ ένα στενό, αστικό νορβηγικό εθνικισμό. Γιατί; Επειδή τον αποχωρισμό τον πραγματοποιούσε η αστική τάξη κι όχι το προλεταριάτο! Επειδή η νορβηγική (όπως και κάθε άλλη) αστική τάξη προσπαθεί πάντοτε να διασπάσει τους εργάτες της χώρας της και της «ξένης» χώρας! Επειδή οποιαδήποτε δημοκρατική διεκδίκηση (μαζί και η αυτοδιάθεση) για τους συνειδητούς εργάτες υποτάσσεται στα ανώτερα συμφέροντα του σοσιαλισμού. Αν λ.χ. ο αποχωρισμός της Νορβηγίας από τη Σουδία σήμαινε σίγουρα ή πιθανά πόλεμο της Αγγλίας με τη Γερμανία, οι νορβηγοί εργάτες θα έπρεπε για το λόγο αυτό να είναι ενάντια στον αποχωρισμό. Και οι σουηδοί εργάτες θα αποκτούσαν το δικαίωμα και τη δυνατότητα, χωρίς να πάψουν να είναι σοσιαλιστές, να κάνουν ζύμωση σε παρόμοια περίπτωση ενάντια στον αποχωρισμό μόνο στην περίπτωση που θα αγωνίζονταν συστηματικά, με συνέπεια συνεχώς ενάντια στη σουηδική κυβέρνηση για την ελευθερία αποχωρισμού της Νορβηγίας. Σε αντίθετη περίπτωση οι νορβη­γοί εργάτες και ο νορβηγικός λαός δεν θα πίστευαν και δεν θα μπορούσαν να πιστέψουν στην ειλικρίνεια της συμβουλής των σουηδών εργατών.

Όλο το κακό για τους αντιπάλους της αυτοδιάθεσης προέρχεται από το ότι προσπαθούν να ξεμπλέξουν με νεκρές αφαιρέσεις φοβούμενοι να ξεδιαλύνουν ολοκληρωτικά έστω και ένα συγκεκριμένο παράδειγμα από τη ζωντανή πραγματικότητα. Η συγκεκριμένη υπόδειξη των θέσεών μας ότι ένα νέο πολωνικό κράτος είναι τώρα πέρα για πέρα «πραγματοποιήσιμο», σε ένα ορισμένο συνδυασμό αποκλειστικά στρατιωτικών, στρατηγικών όρων* [* Βλ Άπαντα, 5η έκδ, τόμ 27ος. σελ. 257-258 Η Σύντ.], δεν βρήκε αντιρήσεις ούτε από την πλευρά των πολωνών, ούτε από την πλευρά του Π. Κίεβσκι. Κανένας όμως δεν θέλησε να σκεφθεί τι προκύπτει απ’ αυτή τη σιωπηρή αναγνώριση του δίκιου μας. Μα από δω προκύπτει ολοφάνερα ότι η προπαγάνδα των διεθνιστών δεν μπορεί να είναι ίδια ανάμεσα στους ρώσους και ανάμεσα στους πολωνούς, αν θέλει να διαπαιδαγωγήσει και τους μεν και τους δε για μια «ενιαία δράση». Ο μεγαλορώσος (και ο γερμανός) εργάτης έχει την υποχρέωση να είναι υπέρ της ελευθερίας αποχωρισμού της Πολωνίας χωρίς όρους, επειδή αλλιώς στην πράξη, τώρα θα είναι ένας λακές του Νικολάου Β’ ή του Χίντενμπουργκ. Ο πολωνός εργάτης θα μπορούσε να είναι υπέρ του αποχωρισμού μόνο με όρους, επειδή το να σπεκουλάρει κανείς (όπως τα φράκα) στη νίκη της μιας ή της άλλης ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης σημαίνει ότι γίνεται λακές της. Το να μην καταλάβει κανείς αυτή τη διαφορά που είναι προϋπόθεση της «μονιστικής δράσης» της Διεθνούς, είναι το ίδιο σαν να μην καταλαβαίνει γιατί για μια «μονιστική ενέργεια» ενάντια στον τσαρικό στρατό, ας υποθέσουμε, έξω από τη Μόσχα, τα επαναστατικά στρατεύματα από το Νίζνι θα έπρεπε να βαδίσουν δυτικά, ενώ από το Σμολένσκ θα έπρεπε να βαδίσουν ανατολικά.