Φ. Νίτσε – Το διονυσιακό στοιχείο της τέχνης

Ο ενθουσιώδης συρφετός, οι θεράποντες του Διόνυσου, αλαλάζουν από χαρά κάτω από την επήρεια τέτοιων διαθέσεων και γνώσεων: η δύναμή τους μεταμορφώνει και τους ίδιους μπροστά στα μάτια τους, ώσπου φαντάζονται ότι ξαναγεννιούνται σαν πνεύματα της φύσης, σαν σάτυροι.

Φ. Νίτσε, Η γέννηση της τραγωδίας, εκδ. Βάνιας, σελ. 95.

Με αφορμή μια συναυλία των Μωρών

“Στα 18 μου χρόνια είχα πάρει μια απόφαση που τη θεωρούσα πολύ σοβαρή σε σχέση με τη μουσική, γιατί για να την πάρω, έπρεπε να κλείσω άλλες διεξόδους όπως του Πανεπιστημίου, που έχουν συνήθως οι νέοι αυτής της ηλικίας. Μ΄ αυτό το πνεύμα έγραψα τους στίχους και τη μουσική του πρώτου δίσκου, “κόβοντας τις γέφυρες” που θα με συνέδεαν μ΄ αυτό που θεωρούνταν ειδικά τότε “κανονική” ζωή, σαν να μην υπάρχει αύριο. Αυτή η αυθεντικότητα και η αφέλεια της ηλικίας μου, των 20 μου χρόνων και η θέληση για την πραγματοποίηση ενός ονείρου χωρίς προηγούμενο, έχει καταγραφεί στον πρώτο δίσκο.”

Στέλιος Σαλβαδόρ

Γεννιόμαστε σα λύκοι και πεθαίνουμε σαν τα σκυλιά.

Αν κάτι απέδειξε η δεκαετία του 1990 είναι η κενότητα των ιδεών και των οραμάτων του συστήματος μέσα στο οποίο ζούμε. Ενόσω ο καπιταλισμός θριάμβευε και αυτοπαρουσιάζονταν ως το μόνο σύστημα που είναι ικανό να εξασφαλίσει στοιχειώδη επιβίωση ή ακόμα και ευημερία σε όλους, αναδεικνύονταν όλο και πιο πολύ ότι οι “αξίες”, φύλακας των οποίων εμφανίζονταν τόσα χρόνια, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά φούσκες, ψεύτικα λόγια με μόνο στόχο την ανάσχεση του αντίπαλου δέους. Όταν το αντίπαλο δέος έπαψε να υπάρχει, οι εκπρόσωποι του καπιταλισμού εγκατέλειψαν τις “μεγάλες ιδέες” τους. Πατρίς, θρησκεία και οικογένεια μπήκαν στο χρονοντούλαπο μέχρι νεωτέρας (την οποία “νεωτέρα” παρεμπιπτόντως ζούμε σήμερα), τώρα ήταν η ώρα της παγκοσμιοποίησης και η μεγάλη ευκαιρία να βγάλουν όλοι εύκολα χρήμα.

Οι μέχρι τότε ακραιφνείς πατριώτες του εγχώριου συντηρητισμού και της σοσιαλδημοκρατίας μεταμορφώθηκαν εν μία νυκτί σε “παγκοσμιοποιητές” με την ίδια ευκολία που οι “κομμουνιστές” της Μόσχας μεταμορφώθηκαν εν μία νυκτί σε καραμπινάτους καπιταλιστές. Η εθνικιστική φαντασίωση έδειξε τα όριά της το 1991-93 και αυτό βοήθησε στο να εκφραστεί η αμφισβήτηση αυτών που δε χωρούσαν σε μια “άθλια πατρίδα”. Αυτό όμως ήταν μόνο η αφορμή. Δεν ήταν οι παλαιού τύπου μεγάλες εθνικές εξορμήσεις αυτό που έπνιγε τη νεολαία, τουλάχιστον όχι πια. Ήταν η πραγματικότητα που ήρθε να τις αντικαταστήσει, και που όσο γυαλιστερή κι αν παρουσιάζονταν, δεν έχανε ευκαιρία να δείχνει το σαπισμένο της περιεχόμενο.

Continue reading

Αντιρεβιζιονιστική ντίσκο

“An army of workers had grasped the science of revolution
And when they said ‘party’
They meant an anti-revisionist revolutionary communist party!

And if you asked them what truths they party taught
They’ d say Marxism – Leninism – Mao Tse-tung thought!”